ve de ki!

Birkaç zamandır yazmayı düşündüğüm ama bir türlü el atamadığım iki konu hakkında yazmayı başardım. Sonunu buraya alıyorum, sonuç bölümünü. Yazıda bahsedilen “iki şair” Baki Ayhan T. ve Yücel Kayıran. Perspektife görsel şiir alındığında, bu iki şairin özellikle düzyazıda kuşatmaya çalıştıkları düşüncelerine bakmaya çalıştım. www.Zinhar.com adresinde okunabilir.

“Özetle iki şair de, dize kisvesi altında derin bir hazcılığı, okuru ödüllendirme nesnesi olarak “şiirsel bilgi” ve “yöntemi” öne sürmektedirler. Günümüzde, 80 sonrasında “kendisi hakkında bilgi” konusunda yaratılan, yaşamdan haz alma, “iyi yaşama” vb. gibi “pop” ürünlerin etkisi ile karşılaştırıldığında, şiirin geleneksel köklerindeki Yüce hiç de yabana atılmayacak bir biçimde tahrip edilmektedir. Dizenin bir birim olarak şiirin odağına yerleşmesi, kapitalist bir ödüllendirmeden başka ne olabilir ki? Şiirin imkanları tüketilmiş midir? Bu imkanlara bağlı olarak “söze” indirgenen şiir, diğer yazılı ürünler ve okur/insan ilişkisi içinde meta olarak son sıralar doğru ilerlemişse, bunda şairlerin gündelikle olan ilişkilerinin, kent içinde pek varolmayan tabiatla olandan çok daha az olmasından kaynaklanıyor. Sezai Karakoç’a göre söylersek “Yaşamak ilk prensiptir. Yaşamayı yaşama açıklar. Yaşama kendi kendine yeter. Akıl ve düşünce onu içermez. Belki ona dahil, ona aittir… Düşünce, tarihî bir perspektiftir.” Şimdi ise, Düşünce Tarihi bir perspektiftir, bir dekor.

“irreel” olan edebiyat tarihinin perspektifinde oynanan tuhaf bir oyun olarak şiir, seyircisini maçlarda, panolarda, televizyonda, kafelerde, restoranlarda vb. insanlık durumunun cereyan ettiği her şeyin üzerinde parlayan “göstergeler”de aramak durumundadır. Hayret, şaşkınlık, anlamın yerini alan hiper-anlam ve gösteri karşısında, sığınılabilecek tek liman “söz” değildir artık. Yazının da zapturapt altına alınmamış, ilksel, ilkel bir hali olarak görsel şiir “kaybolmanın estetiğini” kaybolup gidenlerin izinden giderken gözlerimizin önüne serecektir.”