Birşeylere benzemeye başladı..
Yüzey Şiir yazısını sürdüremediğim için oldukça, oldukça üzülüyordum. Aslında Yüzey Şiir’in devam edememesinin sebebi, kısmen, konunun aşırı dağılmasıydı. Şiir ve gündelik arasındaki ilişkinin boyutlarını bir eleştirmen ya da bir sosyolog gibi değerlendirme lüksüne sahip değilim. Ayrıca Yüzey Şiir’i yazmaya başladığımda ne elimizde bunca görsel şiir vardı ne de teorik açıdan tatmin edici bir düzeye erişmiştim. Açıkcası düzyazının beni götüreceği yerden daha çok şiir pratiğinin getirdiği yeri önemsemeyi tercih ettiğimi de belirtmem gerek. Örneğin yazıcı ya da tarayıcı konusunda kavramsal bilgi üretmektense, ilk elde bunlara mahkum kalmış bir şair olarak hareket edip, aşırının içinde deneyimlediğim şeyi daha sonra kavramsallaştırmaya çalışmak daha iyi bir fikir. Çünkü iyi bir şiir yazmanın saatı, vakti yok ama İyi bir şiir olmadan, iyi bir şiir hakkında yazmak kadar saçma şey de yok! Zamanımızda birçok şair, eleştirmen hiç iyi şiir yazılmadığı kanısı ile, bunun oluşum şartlarını yazılmış ve eski iyi şiirlerin gölgesinde arayıp durmaktadır. Bu acınası birşey. Uçağın nimetleri arasında Uçak Kazası da var çünkü. “Şiirde İş” yazıları da böyle görünüyorlar gözüme. En azından önümde yazılmamış olanın vadisi var. Kaza, Yunus Emre Fonksiyonu, Ahmet Haşim ve görsellik, kolaj gibi konularda gevezelik ettim ve çok şükür kuşağımdan çok az kimsenin bunlara kafası basıyor, hele şiir ile ilişkileri konusunda olay hala muğlak, bu da beni yapayalnız kılıyor. Poetikhars‘taki iş yükünü her gün izlemek dışında beni rahatlatan hiç birşey de yok açıkcası. Neyse, Şiirde İş Taslak’ın başlangıç kısmını da aradan çıkardığımı ifade edeyim. Bundan sonra yeniden bir harmanlama ile “kaza, tasarı ve işaret” yazılacak.
Şiirde iş, kelimeler, cümleler, harfler, biçimler, yapılar, sıfatlar, gramer öğeleri, yazı, söz, leke, anlam, sıfat, yüklem vb ile önce bir değerler cümlesi halinde görünen “Dünya”yı eksiltili bir yapı olarak kabul etmek, daha sonra o cümle içinde görünür kılınan dünya’nın eksikliğini her im/işaret/öğe yoluyla açığa çıkarmak, her bir işareti kendi kümesi içinde “ayrıcaları”, “çoğunlukla”ları vb. başka bir küme ile bağlantılandırarak dizgesel, somut ve göz-önünde olanın unutturduğu hali ile bir (ya da daha çok) düğüm noktası oluşturmaktır.
Locus Delicti » Blog Archive » ŞİİRDE “İŞ” NEDİR? (TASLAK)
Sanat
eserinin “iletişim” gücü, aslında hacımlar arasında kurulabilecek
olasılıklarla açıklanabilir. “Bu nedir?” sorusu, arketip bir tepkinin
izi gibi kendi doğası içinde serpilip giden “şeye” yöneltilir.
Gerçekten sanat eseri karşısında takındığımız tavır bundan daha samimi
olamaz. Adlandırılamayan onca şeyin karşısında kalan insan algısının
fire verdiği ve kendi acizliği içinde mucizeyi hecelemeye çalıştığı o
ilk deneyime geri dönecektir. Duyduğu ilk ses, genlerine işlemiş o ilk
çıtırtı, gövdesinin, ses tellerinin, yürüyüşünün, ağlamasının,
istemesinin daha sonra Dil ile şekle sokulacak devingenliği ve
yabaniliğinin hatırlanması.
Bir yorum da senden
Siteye yorum bırakabilmek için giriş yapman gerekiyor.
