ve de ki!

Televizyonda şiir ve şairler endam etmekte. Hilmi Yavuz, İsmet Özel, Enis Batur TRT’de program yaptı, yapıyor, yapmakta. Bu işin iyi hanesine yazılabilecek birşey. Fakat bununla birlikte bir de televizyonda şiir okuyanlar var.

Bunlardan birkaçına siz de rastgelmişsinizdir. Bedirhan Göçe, İbrahim Sadri, Ahmet Turan Alkan, Ahmet Selçuk İlhan, Yusuf Hayaloğlu vb. gibi pop-şairler bunlar. Zaten kitapları çok sattığından program yapmaları normal diye düşünüyorum ya da tam tersi. İnsanların şiir gereksinimlerinin bir şekilde, bu şekilde karşılanması gerekir mi bunu da düşünüyorum? Artı bundan bana ne diye de düşünüyorum.
Çünkü okudukları şiirler çok, çok kötü. Okudukları bu şiirleri kitap olarak da basıyorlar. Şiirlerde tema olarak kullandıkları konular ve kelimeler ve o eda…Kimisi annesine hitap ediyor, kimi babasına, kimi bakkalına vs. Bu kadar mahrem bir okuyuşu diğer insanlar da oturup dinliyor. Bunu anlamak mümkün değil.

Türkiye’de insanların şiir zevklerinin ortalamasına yatırım yapılabilir, doğrudur. Bu ortalama 1950 yıllarını gösteriyor zaten. 1950′de kalmamızın sebebi de taşranın, kırın, kırsalın orada bırakılışı dersek, hiç de yalan olmaz. Oysa Türk Şiir’i 1960′lara gelindiğinde bambaşka ve kentli bir atılım gerçekleştirmişti. Bugün ise, bütün Cumhuriyet tarihinin verimleri, oldukça ilginç örneklerle birlikte sergileniyor.

Televizyonda “benim beslenme çantamda pasta yok anne” diye şiir okuyan birileri var ve özetle bu aşırı bayağı, bayat birşey. Zira böyle insanlar olduğunu, bunların çoğunlukta olduğunu da biliyoruz. Fukaralık ayıp birşey değildir, ama ya sefalet? Bize sefilliğimizi kabul ettiren ve bundan haz almamızı sağlayan bir şiirlerden nefret ediyorum. Bunun yolunu açan eğer 40 Kuşağı ise, kendilerini bir daha sitayişle anmak gerek herhalde. Bir de politikacılar.