ve de ki!

Babil, referans noktasını sadece kendisinden alarak ifade etmem gerekiyor, dil konusunda gerçekten sıkı geçişler sergilemiş. Brad Pitt’i neredeyse hükümsüz kılmış, hatta şu denebilir, Brad Pitt ve Blanchett burada Amerikalılar olmaktan başka hiç birşeyi oynamıyorlar. Yönetmenin başarısı mı denebilir, yoksa bu yüksek bütçeli oyuncuların olgunlukları mı filmin söylem alanında bile bile kaybolmayı tercih etmişler. Syriana‘da da Clooney böyle bir olgunluk göstermiş, bana göre Oscar’ı da kapmıştır. Babil, iletişim konusunda dünyayı kürelleşme krizlerinde görebilen, sınır durumlarda (göçmenlik, turistlik ve terör) dilin iptalinin nelere mal olduğunu fark edebilen sıkı bir film olmuş.

Dünya iletişim devrimi ve teknoloji sayesinde gerçekten “birbirine bağlı akışlar” gibi gösteriliyor bize. Ama gerçekten öyle mi, bize özgürlük sağladığını iddia ettikleri iletişim araçlarının hükümsüz kaldığı, işe yaramadığı “karalar” yok mu, yerler yok mu? Babil’in dile yaptığı vurgu, burada filmin çok dill yapısı ile de destekleniyor. Meksikalı, Amerikalı, İngiliz, Fransız, Faslı, Japon derken insanı insan yapan değerlerin sarsıntıya uğradığı noktaların tek tek belirtilmesi oldukça etkileyici. Kurgu/gerçek geyiğinden öte..