ve de ki!

belki dans etsen ağrım dinerdi
ritme pes dile peşrev dudağa hızma
yok sen daha bol haziranlar peşinde
kulağa düşmüş bir çığla uykuya dal
kayalarını, alüvyonlarını, humuslarını
çelimsiz saksılara yığ artık
belki dans etsen dans etsen
dans etmişliğinde bağrım dinlenir
burlara baharlar gelirdi.

şimdi bin nefeste azgın bir dinamo
bir dülger, bir sağdıç, bir imam
hazır bekliyor cenderesinde gözlerimin
dikilmiş bekliyor yan yatıp bekliyor
beklemeyi beklemiş hallerine bakılmaz
bakılmaz gözlerine şahdamarımdan
bahaneler bahanelerine şahdamarlarından
otağlar dikiliyor, sonra cenk, top, tüfek
bin gırtlak kesmiş olsam da uğruna
utanıyor, sıkılıyor sonra oturuyor
sakalımla siliyorum ayakyolunu odanın
belki dans etsen ağrım dinerdi
potinlerimi bırakmayı severdim
dönerken yanına
arasından
köpekliğime maaş kesen
bu piçlerin.

artık neyi tutsam neye dokunsam
bir böğrü, bir damarı delmeye hazır
hale geliyor, haleleri dökülmüş
kanatlarından fırlayıp gelen
çiçek kokularının yerine. Ve yerine
gök dikilmiş bu kara somunlu yıldız cehennemi
ürkütmüyor da eksi bilmem kaç kalvin kalbimi
terli ekmek içi avuçlarına bıraktığım
suskuların peşinden Babil kaltağına
varmaklığım; bir çöl ardısıra
yürüyüp gittiğin her vahanın,
mektubumu burada kesiyorum
bir vaşağın göğsüne yaslanmış
yine kanlı bıçağım.

Mart 29 2006, Serkan IŞIN