ve de ki!

Çoğu zaman kakara kikiri, antin kuntin adları olan ve çeşitli blogger yazılımlarının üzerine kurulan tonla blog sitesini geziyorum. Sözlü Kültür Yazılı Kültür ve bir de “bu kültür” diyebileceğim türden birşey ile karşı karşıya kalıyor, kızıyor, hayıflanıyorum. Öyleyse bu bir blog falan değildir.

Öncelikle “şiir blogu” türünden şeyler olduğunu biliyorum, bunların özellikle görsel şiir gibi avangard alanlarda yayın şansı bulamayanlar için çok güzel fırsatlar olduğunu da biliyorum. Zira bir Picasa, bir blogger hesabı ya da flickr.com hesabı ile birilerine ulaşmak hiç zor değil. Hele bir de WEB 2.0 denen meret hayatımıza sokuşturulduktan sonra. (Türkiye’de internete 33600 modemle bağlanan tasarım şirketinde çalıştıysanız, WEB 2.0′dan kastedileni az çok anlıyor olabilirsiniz.)

Bir şair web üzerinde günlük falan tutmaz. Zira şairin -ki ben kendimi şair olarak görüyorum- sizinle paylaşayacak şeyleri yoktur. En akla gelmez postmodern kurgu martavallarına vakit ayıran sonra da paşa paşa işine gidip, para kazanan kakara kikiri kişilerle herhangi bir şairin işi bile olmaz. “Nasıl olsa ölecekler öldürülmeseler de” der geçip gider.

Etiyle butuyla herşeyiyle gösteri şeysinden nemalanan, bir de üzerine yazı yazmaya yeltenen tuhaf blogger türü var. Bu bizim icadımız değil, ama bizim geliştirdiğimiz birşey, güncellediğimiz. Popüler kültürün en ıncık cıncık metalarını beynine falan sokan, acı içinde kıvranan bu acayip yazar türünün anıra anıra bilmem kaç bin dolarlık, gıcır gıcır laptoplarla götünü başını kaşırken yazdığı yazılara da blog falan denmiyor zaten. Az gelişmiş ülkenin ortanın üstü, üstün altı hırt ve aylak kültürünün “kurtlar vadisi” seyretmeyen evlatlarından mürekkep bu Veblenesk ahalînin özgürlük bunalımı ile “vörgito” arası gidip gelen salyalı sümüklü yazıları da beni ilgilendirmiyor. Öyleyse bu bir blog sitesi falan değildir.

Neyse..

Türkiye’de şiir okuru falan da yok. Bu nadide yaratık artık aramızda gezinmiyor. Grand, grand, grand züppelik var sadece..