ve de ki!

Yasakmevye’nin geçen sayılarından ikisi “şair kadınlar”a ayrıldı. Her ne kadar Betül Tarıman ve Emel İrtem elinden çıksa da, bu “kadın şair kadın” konuları pek kapanacağa benzemiyor. Yasakmeyve’den sonra Alanya’da çıkan Etken dergisi de konuyla ilgili bir dosya yapmış. Başlığı “Şair Kadın”a ilişkin “erkek şair”ler ne dedi?” Biraz alengirli bir başlık. Yazılar, isimler derken, bugüne kadar bu konuda söylenmiş en doğru şeyleri Güven Turan söylemiş (elbet teoride): “Kadın şairler, kadın eleştirmenlerini, kadın incelemecilerini çıkartmalıdırlar. Ben kendi dergilerini çıkartmalarını, kendi yayınevlerini kurmalarını da bekliyorum.” (Güven Turan, Kadın Şairler Şiiri Zorluyor, sayfa 12, etken dergisi, sayı 5-6)

O kadar zamandır kadın şairlerin -ki bu tanımlama cinsiyetçi bir ayrımdan çok bir yerden sonra cemaatçi bir havaya da bürünüyor- erkek şairlerin yayınevlerinden, dergilerinden uzak duramadıklarını (belki zorunluluk, belki de kolayı bu olduğundan) işin yayıncılık kısmını hiç denemediklerini de görüyorum. Elbet yayın işinde bir sürü kadın çalışmaktadır, ama kendine ait bir yayın organı, şiir yayını yapabilecek ve kadın şairleri derleyip toparlayacak bir imkan denememişlerdir de. Bu yüzden Güven Turan’ın önerisi her ne kadar zorlayıcı bir öneri olsa da, hiç mırın kırın etmeden eldeki imkânları göz edip yayın işine -özellikle şiir yayıncılığı- girmeliler..