ve de ki!

Hilmi Yavuz’un Zaman’daki köşe yazısının başlığı, her ne kadar içeriğine rağmen alt kısmındaki duyuru ile bağlantılı olarak okunabilecekse de (‘Kurgulanmış şiir’, ya da ’sentetik şiir’ yaveleriyle, şiirin özünün farkında olmayan çokbilmişlere duyurulur…), benim özellikle Somut ve Görsel Şiir’i “iş”e bağladığım noktayla pek alakalı olduğu için ilgimi çekti.

Heidegger’in şiire, şiirsel söze, sanat eserine hakikat bağlamında tanıdığı öncelik düşünüldüğünde, ortaya sadece “ebelik” işi değil, bu ebelik işinin yapılış şekli de çıkmakta. O yüzden Hilmi Yavuz’un ya da başkalarının Heidegger’den anladığı şey genelde “Metafizik nedir?” bağlamındaki Heidegger oluyor. Son yıllarda yapılan çeviriler belki de daha çok “bilimsel alandaki dönüşümlerin” tarihine bakan yazıları Heidegger’in. Ama yine de sanat ve sanatçı üzerine, sanat eseri üzerine yazdığı yazılar pek bilinmiyor. Net üzerinde [google: Heidegger] araması ise çok ilginç makalelere ve pasajlara ulaşmaya izin veriyor.

Yine de özel bir okuma olarak “Modernliğin Sonu / Gianni Vattimo / İz Yayınları” incelenebilir.

“Şiir ve Teknik” ve “Şiir ve İş” gibi kavramlar bana göre kendilerini dil bağlamında ancak “somut ve görsel” şiir gibi alanlarda gerçek anlamı ile göstermekte. Fakat bu bizim dilimizde izi sürülebilen bir şey değil, çünkü alfabe değiştikçe, o alfabeye bağlı “yerleştirme” de değişmektedir.

Hadi bir ilginç kaynak daha: http://jefferson.village.virginia.edu/%7Ejjm2f/old/pictograph.html