ve de ki!

SESSİZCE EVRAKA

“Aklından geçer mi dersin aklımdan geçen şeyler
Sanmam! Yıldız ve rüzgar payımız müsavi değil!”

C.S.T. “İmkansız”

Ve “evraka” noksanlığından geçilmiyor
dahice bir şekilde çocuk bahçeleriyle
kapatılan güneşli sokaklardan
sordum
neydi bunca cesedi yola savrup kaçan
bir anla ilgili eşyaların
isimlerini hatırlamakla uğraşmaktaydım
görülmüyordu sadece, çok fazla
yayılmıştı etrafa mübadele fikri
dilim dönüp de çeviremiyordum
tükrüğü merheme, bu öyle bir sondu ki
belliydi, çok daha beterdi “the end”
denen şeyden.

ben susmakla emrolunduysam
sumak olmuşsa dilime harfin şekli
göğü dolduran bu kara alfabede
hangi eksik işaret gibi durmaktayım?
ve neden gölgemde işleyen bu termik santral
gölgesine eriştiğine sevgilinin
iç içe geçtiğinde saçlarımız
beklemekte hiç konuşmadan?

bildim kendime bir soru olmayı
böylece aşk öylece durmaktı
hiç bir şey yapmadan; eğmedim yalnız
başımı, dimdik durdum.

ve kendime bir evraka bulalı beri
arıyorum beni onurlandıracak son darbeyi.
bunca sustuğuma göre artık
ben bir çığlığın malıyımdır.

bu teraziyi bir kantara çeviriyorum
tartmak için yüreklerinizle
yürek şekline gelmeyen kahpeliklerinizi

bir ağır sövme ki bildiğim
dilime kurşun edip
paramparça damağım soluk borum
ne çekip aldıysa kemik
derledi iskeletimi sessiz ilik

bir ağır kırbaç ki tuttuğum
karşımda
dizlerinin kıymetlerini
bildi şuh kahkahalar
ben susmakla emrolunduydum.
onlar durmadan konuşuldular.
bulduğum gıybette kayıp bir takvaydı
seni kendine mahküm kıldı.

paylaşacak mıyım? sanmam
geçmedi aklından hiç, aklımdan
geçen şeyler, değildi ne rüzgar
ne de yıldız!
elinde şimdi aramızdaki
uçurum ve şaklaması kırbacın
sağda solda işe gidip gelen insanlar
aramızda mahmuzladığın ve bir türlü
onlara görünmeyen zaman.